Metoda Ribeiro podnosi piersi własną tkanką bez implantu. Sprawdź, komu służy

Opadający biust po ciąży, po odchudzaniu albo po latach działania grawitacji nie zawsze wymaga implantu, żeby wrócić do dawnej jędrności. Metoda Ribeiro wykorzystuje własną tkankę piersiową pacjentki jako naturalny „autoimplant" – a chirurg przemieszcza ją tak, by wypełnić górny biegun piersi i podnieść cały gruczoł. Dla kogo to rozwiązanie działa najlepiej, a kiedy lepiej połączyć je z implantem lub redukcją?

Czym jest metoda Ribeiro w plastyce piersi?

Metoda Ribeiro to technika chirurgicznego podniesienia piersi, czyli mastopeksji, w której wykorzystuje się własną tkankę gruczołu piersiowego zamiast implantu. Nazwa tej metody pochodzi od nazwiska jej twórcy – dr. Liacyra Ribeiro, brazylijskiego chirurga plastycznego. Jej wyróżnikiem jest utworzenie tzw. autoimplantu: chirurg przemieszcza fragment tkanki piersiowej i umocowuje go w górnym biegunie piersi, żeby poprawić wypełnienie tej okolicy i unieść cały gruczoł. Równocześnie usuwa się nadmiar skóry oraz modeluje kształt piersi.

Takie postępowanie stosuje się przede wszystkim przy opadaniu piersi, gdy celem jest uniesienie biustu i odtworzenie pełniejszego kształtu górnej części piersi bez wszczepiania implantu piersiowego. Metoda Ribeiro bywa wybierana po ciąży i karmieniu, po utracie masy ciała oraz wtedy, gdy z wiekiem zmniejsza się jędrność tkanek i objętość w górnym biegunie piersi.

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

Post udostępniony przez Hospittal (@hospittalwarsaw)

Wskazania do zabiegu

Metodę Ribeiro rozważa się przede wszystkim przy opadaniu piersi. Najczęstsze sytuacje, w których rozważa się lifting tą metodą, to:

• Stan po ciąży i karmieniu piersią – po zmianach objętości gruczołu piersiowego skóra i tkanki nie zawsze wracają do wcześniejszego napięcia.
• Znaczna utrata masy ciała – pierś traci objętość, a nadmiar skóry pozostaje, co nasila opadanie.
• Naturalne starzenie tkanek – spadek jędrności skóry i działanie grawitacji stopniowo osłabiają podparcie piersi.
• Asymetria piersi – jedna pierś może opadać bardziej, co wymaga różnego zakresu modelowania po obu stronach.

Zabieg częściej planuje się po zakończeniu ciąży i karmienia, ponieważ kolejne zmiany hormonalne i objętościowe mogą ponownie wpłynąć na kształt piersi i trwałość efektu. Sama chęć istotnego powiększenia biustu bez wyraźnego opadania nie stanowi wskazania do tej techniki, ponieważ metoda Ribeiro służy uniesieniu i przebudowie własnych tkanek. Można ją jednak wykonać wraz z implantem.

Metoda Ribeiro a klasyczna mastopeksja

Klasyczna mastopeksja i metoda Ribeiro służą uniesieniu opadających piersi, ale różnią się tym, na czym opiera się modelowanie kształtu. W standardowym liftingu piersi główną rolę odgrywa usunięcie nadmiaru skóry oraz przemieszczenie brodawki z otoczką do wyższej pozycji. Metoda Ribeiro obejmuje także przebudowę samego gruczołu piersiowego: fragment własnej tkanki przemieszcza się do górnego bieguna piersi, tworząc autoimplant. To ważna różnica, bo przy opadaniu właśnie ta okolica często traci wypełnienie. Dokładniejsze porównanie obu metod zawiera poniższa tabela.

Wybór techniki zależy przede wszystkim od stopnia opadania piersi, jakości tkanek oraz od tego, czy celem jest samo uniesienie, czy także poprawa pełności górnej części piersi. Przy niewielkim opadaniu klasyczna mastopeksja może wystarczyć, natomiast metoda Ribeiro jest częściej rozważana wtedy, gdy oprócz uniesienia potrzebne jest także odtworzenie objętości bez wszczepiania implantu.

Kiedy warto połączyć lifting metodą Ribeiro z implantami lub redukcją piersi?

Metoda Ribeiro odtwarza objętość górnego bieguna piersi z własnej tkanki gruczołowej, ale nie zwiększa jej ilości. Jeśli tkanki jest za mało, by uzyskać wyraźniejszą pełność, zabieg można połączyć z implantem piersiowym. Takie rozwiązanie rozważa się zwłaszcza po dużej utracie masy ciała oraz po ciąży i karmieniu. Odwrotna sytuacja dotyczy bardzo dużego, ciężkiego biustu: wtedy samo podniesienie nie usuwa problemu nadmiernego obciążenia tkanek i rozciągniętej skóry, ale metodę Ribeiro można połączyć również z redukcją piersi, czyli zmniejszeniem objętości gruczołu i usunięciem nadmiaru skóry.

Aby ustalić szczegółowy zakres zabiegu, konieczna jest konsultacja, podczas której specjalista ocenia:

• Ilość własnej tkanki – decyduje o tym, czy autoimplant wystarczy do wypełnienia górnego bieguna piersi.
• Utraconą objętość po odchudzeniu, ciąży lub karmieniu – przy znacznym spłaszczeniu piersi częściej potrzebne jest dodatkowe wszczepienie implantu.
• Masę i ciężar piersi – przy dużym biuście lepszy efekt daje połączenie liftingu ze zmniejszeniem piersi.
• Asymetrię piersi – niekiedy każda pierś wymaga innego zakresu korekty.

Połączenie procedur zwykle oznacza bardziej rozległy zabieg i dłuższą rekonwalescencję, ale pozwala uzyskać zamierzony kształt piersi podczas jednej operacji.

Jak przebiega zabieg metodą Ribeiro?

Zabieg poprzedza konsultacja z chirurgiem plastycznym oraz kwalifikacja przedoperacyjna, która obejmuje między innymi: badania krwi, konsultację anestezjologiczną oraz USG piersi lub mammografię (zależnie od wieku i wskazań medycznych).

Operacja wykonywana jest w znieczuleniu ogólnym, trwa kilka godzin, a dokładny czas zależy od zakresu korekty. Chirurg prowadzi cięcia wokół otoczki sutkowej i pionowo w dół piersi, następnie modeluje gruczoł piersiowy, przemieszcza fragment własnej tkanki do górnego bieguna piersi i usuwa nadmiar skóry. Po zabiegu zwykle wdraża się hospitalizację jednodniową. Przy wypisie mogą być założone dreny odprowadzające płyn z rany, a szwy usuwane są podczas kontroli (zazwyczaj po kilkunastu dniach).

Rekonwalescencja po podniesieniu piersi

Pierwsze dni po zabiegu służą przede wszystkim odpoczynkowi i ochronie operowanej okolicy przed nadmiernym napinaniem. Ból pooperacyjny jest zwykle najsilniejszy w pierwszej dobie i stopniowo słabnie w kolejnych dniach, a obrzęk oraz zasinienie piersi są naturalnym elementem gojenia tkanek. Jeśli założono dreny, najczęściej usuwa się je w pierwszych dniach po operacji, natomiast szwy podczas wizyty kontrolnej po kilkunastu dniach.

Typowy przebieg rekonwalescencji:

• Pierwsze dni – odpoczynek, leczenie przeciwbólowe zgodne z zaleceniami chirurga i kontrola obrzęku.
• Pierwsze 1-2 tygodnie – noszenie specjalnego biustonosza podtrzymującego, unikanie podnoszenia ciężarów oraz ruchów ramion nad głową; w tym czasie często możliwy jest powrót do pracy biurowej.
• Kolejne tygodnie – stopniowe ustępowanie obrzęku i siniaków oraz dalsze ograniczenie większego wysiłku fizycznego.
• Po kilku tygodniach – ostrożny powrót do aktywności sportowej, po kontroli i zgodnie z zaleceniami operatora.
• Po kilku miesiącach – stabilizacja kształtu piersi i dojrzewanie blizn.

Efekty, ograniczenia i blizny

Po zabiegu metodą Ribeiro piersi są zwykle lepiej uniesione i pełniejsze w górnej części, ale trwałość efektu nadal zależy od jakości tkanek, wieku pacjentki oraz późniejszych zmian masy ciała czy kolejnej ciąży.

Technika ta ma jednak swoje ograniczenia – do głównych należą:

• Bardzo duży, ciężki biust – sama przebudowa gruczołu nie zawsze zapewnia trwałe uniesienie bez jednoczesnej redukcji piersi.
• Znaczną utratę objętości po odchudzeniu lub karmieniu – gdy własnej tkanki jest za mało, autoimplant nie daje wystarczającego wypełnienia, a wówczas należy rozważyć połączenie zabiegu z implantem piersiowym.
• Bardzo rozciągnięta, mało elastyczna skóra – ogranicza stopień uniesienia i sprzyja szybszemu nawrotowi opadania.

Metoda Ribeiro, jak każdy inny zabieg chirurgiczny w obrębie piersi pozostawia blizny, a także może powodować powikłania. Oto najważniejsze informacje na ten temat:

• Blizny tworzą się wokół otoczki sutkowej i pionowo w dół piersi – odpowiadają przebiegowi cięć, początkowo są zaczerwienione i wyczuwalne, a z czasem zwykle bledną, choć nie znikają całkowicie.
• Ryzyko powikłań pooperacyjnych – obejmuje krwiaki, infekcje, zaburzenia czucia w obrębie brodawki, problemy z gojeniem ran oraz przerostowe bliznowacenie.

Metoda Ribeiro a rak piersi

Przed zabiegiem operacyjnym w obrębie piersi trzeba wykluczyć zmiany, które mogą wymagać diagnostyki onkologicznej. Metoda Ribeiro nie jest tu wyjątkiem. Dlatego kwalifikacja przedoperacyjna obejmuje USG piersi lub mammografię, zależnie od wieku i wskazań.

Zabieg estetyczny odracza się, jeśli podczas kwalifikacji pojawią się objawy alarmowe, takie jak:

• guzek w piersi – wymaga dalszej diagnostyki przed planowaną operacją,
• zniekształcenie konturu piersi – może wskazywać na zmianę, której nie wolno pomijać,
• wyciek z brodawki – jest wskazaniem do poszerzenia diagnostyki,
• powiększone węzły chłonne pod pachą – mogą wymagać oceny onkologicznej.

Sam zabieg podniesienia piersi nie zastępuje profilaktyki ani badań kontrolnych. Nie ma też na celu leczenia zmian nowotworowych, dlatego decyzję o operacji podejmuje się dopiero po zakończeniu kwalifikacji i ocenie aktualnych wyników.

Bibliografia

• Mastopexy or Breast Reduction
• Improving aesthetic outcomes in mastopexy with the “autoprosthesis” technique
• A Review of Mammaplasties With Measurements: Evaluating Autoaugmentation, Mesh, Acellular Dermal Matrix, and the Wise Pattern
• Autoaugmentation Mastopexy with an Inferior-Based Pedicle
• Breast autoaugmentation