Dolina łez – czym jest i jak dobrać bezpieczną metodę korekty okolicy oczu?

Ciemne, zapadnięte cienie pod oczami, które nie mijają nawet po długim śnie, to często nie kwestia zmęczenia, a naturalny efekt utraty objętości w okolicy podoczodołowej – miejscu, które w gabinetach medycyny estetycznej nazywa się doliną łez. Zmiana ta bywa mylona z workami pod oczami lub obrzękiem powiek. Warto wiedzieć, że korekta doliny łez to jeden z trudniejszych zabiegów w medycynie estetycznej, dlatego bardzo ważne jest indywidualne dopasowanie metody korekty oraz doświadczenie lekarza.

Czym jest dolina łez i gdzie się znajduje?

Dolina łez to potoczna nazwa zagłębienia w okolicy podoczodołowej, między dolną powieką a górną częścią policzka. Ten obszar opisuje się też jako zagłębienie podoczodołowe. Ma ono zwykle kształt łuku biegnącego od wewnętrznego kącika oka w stronę policzka. U części osób bruzda jest ledwie zaznaczona, u innych pozostaje wyraźnie widoczna i nadaje okolicy oczu bardziej zapadnięty wygląd.

Nie jest to objaw choroby, lecz cecha anatomiczna, która z czasem staje się bardziej widoczna. W tej okolicy skóra jest cienka, a między nią a brzegiem kostnym oczodołu znajduje się niewiele tkanek, dlatego szybciej uwidacznia się utrata objętości, cień i zagłębienie pod oczami. Właśnie dlatego wyraźna dolina łez bywa mylona ze zmęczeniem, choć jej przyczyną często jest budowa anatomiczna okolicy oczodołowej, a nie sam niedobór snu.

Dlaczego powstaje dolina łez?

Zapadnięcie w tej okolicy najczęściej jest efektem cech anatomicznych i starzenia tkanek, co osłabia przejście między dolną powieką a policzkiem i przez to uwidacznia zagłębienie pod oczami.

Na widoczność doliny łez wpływają przede wszystkim:

• Utrata objętości tkanek – z wiekiem zmniejsza się podparcie tkanek w okolicy podoczodołowej i policzka, dlatego bruzda staje się bardziej zaznaczona.
• Wiotkość skóry – skóra pod oczami jest cienka, a spadek jej elastyczności nasila efekt cienia i zapadnięcia.
• Przepuklina tłuszczowa oczodołu – tłuszcz oczodołowy przesuwa się ku przodowi, tworząc wypukłość sąsiadującą z zagłębieniem, co wyraźniej zaznacza granicę doliny łez.
• Anatomia okolicy oczodołowej – budowa tkanek łączących powiekę z policzkiem oraz przebieg granicy oczodołu wpływają na to, jak wcześnie i jak mocno zaznacza się bruzda.
• Wyszczuplenie twarzy – spadek masy ciała albo związany z wiekiem zanik tkanki podskórnej odsłania strukturę kostną okolicy podoczodołowej, przez co zagłębienie wygląda na głębsze.

Dolina łez niekiedy staje się widoczna już u młodych osób, jeśli decyduje o tym sama budowa anatomiczna. Z tego powodu u jednych pacjentów dominuje utrata objętości, u innych większe znaczenie ma przepuklina tłuszczowa lub naturalnie zaznaczona granica między dolną powieką a policzkiem.

Dolina łez a worki pod oczami, cienie i obrzęk

Okolica pod oczami może wyglądać na zmęczoną z kilku różnych powodów, choć na pierwszy rzut oka zmiany te bywają do siebie podobne. Aby ustalić przyczynę zmian w wyglądzie okolicy pod oczami, co ułatwi dopasowanie optymalnej metody korekty, warto spojrzeć na poniższe porównanie.

O wyborze metody decyduje to, który mechanizm dominuje, dlatego przed zabiegiem konieczna jest konsultacja medyczna i kwalifikacja.

Jakie są możliwości skorygowania doliny łez?

Wybór metody zależy od tego, co dominuje w obrazie okolicy pod oczami: niedobór objętości, nadmiar skóry czy przepuklina tłuszczowa oczodołu. Dlatego nie każda dolina łez wymaga tego samego postępowania, a jedna procedura nie zawsze rozwiązuje cały problem.

Najczęściej stosuje się:

• Kwas hialuronowy – wypełniacz podawany w okolicę podoczodołową, który uzupełnia utraconą objętość i wygładza przejście między dolną powieką a policzkiem; zwykle rozważa się go wtedy, gdy dominuje zapadnięcie tkanek.
• Blefaroplastykę dolnych powiek – zabieg chirurgiczny wybierany przede wszystkim przy nadmiarze skóry albo wyraźnej przepuklinie tłuszczowej oczodołu, której samo wypełnienie nie skoryguje. Dobór metody wymaga oceny anatomii okolicy oczodołowej i jakości tkanek podczas konsultacji lekarskiej.
• Lipotransfer pod oczy – autologiczny przeszczep tkanki tłuszczowej pobranej najczęściej z brzucha lub okolicy kolan, oczyszczonej i wstrzykniętej w okolicę podoczodołową. W odróżnieniu od kwasu hialuronowego efekt bywa trwały, choć trzeba pamiętać o tym, że część przeszczepionej tkanki tłuszczowej ulega wchłonięciu.

Istnieją również dodatkowe metody wspomagające kondycję skóry w okolicach oczu. Nie wyeliminują one w pełni bardzo wyraźnie zarysowanej doliny łez, ale mogą mieć znaczenie profilaktyczne oraz wspierające dla bardziej zaawansowanych zabiegów. Mowa o:

• Mezoterapii igłowej okolic oczu– polega na śródskórnym podaniu indywidualnie dobranego preparatu, który poprawia nawilżenie i jędrność skóry.
• Zabiegach z użyciem osocza bogatopłytkowego (PRP)– wykorzystuje się wówczas autologiczne osocze z krwi pacjenta, wzbogacone o czynniki wzrostu, które stymulują fibroblasty do produkcji kolagenu.

Kiedy wystarczy kwas hialuronowy, a kiedy lepsza jest blefaroplastyka?

Kwas hialuronowy i blefaroplastyka dolnych powiek rozwiązują dwa różne problemy, choć oba dotyczą tej samej okolicy. Wybór metody opiera się przede wszystkim na ocenie napięcia skóry, nasilenia przepukliny tłuszczowej i głębokości zagłębienia pod oczami. Gdy skóra pozostaje dość napięta, a dominuje cień i zapadnięcie,kwas hialuronowyzwykle lepiej odpowiada na problem niż leczenie chirurgiczne. Gdy natomiast widoczny jest nadmiar skóry albo wyraźna przepuklina tłuszczowa uwypuklająca dolną powiekę,blefaroplastyka dolnych powiekczęściej okazuje się trafniejszym rozwiązaniem, bo samo wypełnienie nie usuwa przyczyny zmiany i może dodatkowo uwydatnić ciężkość tej okolicy.

Możliwe powikłania po wypełnieniu doliny łez

Choć istnieją różne metody korygowania okolicy pod oczami, to jednak wypełnianie doliny łez kwasem hialuronowym jest jedną z chętniej wybieranych. Okolica podoczodołowa reaguje na wypełnienie inaczej niż policzki czy usta, ponieważ skóra jest tu cienka, a anatomia bardziej wymagająca. Z tego powodu po podaniu kwasu hialuronowego łatwiej o obrzęk, nierówności albo prześwitywanie wypełniacza przez skórę. Z tego względu zabieg tego typu warto wykonać wyłącznie u doświadczonego specjalisty. Część reakcji niepożądanych ustępuje samoistnie w ciągu kilku dni, natomiast objawy utrzymujące się, nasilające lub pojawiające się po dłuższym czasie wymagają kontroli lekarskiej, a czasem podania hialuronidazy.

Jak wygląda rekonwalescencja po wypełnieniu doliny łez i jak długo utrzymuje się efekt?

Po podaniu kwasu hialuronowego w okolicę podoczodołową zwykle pojawia się niewielki obrzęk i miejscowe zaczerwienienie, które utrzymują się od kilku dni do około tygodnia. Przez pierwsze dni zaleca się unikanie intensywnego wysiłku fizycznego, sauny i alkoholu, bo rozszerzenie naczyń może nasilać opuchliznę. Makijaż w miejscu wkłuć najczęściej można nałożyć po 1-2 dniach, a do codziennych aktywności wraca się zazwyczaj szybko. Efekt wypełnienia jest widoczny od razu, ale ostateczny wygląd tej okolicy ocenia się dopiero po ustąpieniu obrzęku. Sam kwas hialuronowy nie zapewnia trwałego efektu , dlatego po kilku miesiącach zabieg wymaga powtórzenia, jeśli celem jest utrzymanie korekty.

Bibliografia

• Trinh LN, Grond SE, Gupta A. Dermal Fillers for Tear Trough Rejuvenation: A Systematic Review. Facial Plast Surg, 2021
• Bhattacharjee K, Ghosh S, Ugradar S, Azhdam AM. Lower eyelid blepharoplasty: An overview. Indian J Ophthalmol, 2020
• Fillers: Overview
• The 5 key risks of under-eye filler injections