- Widoczny przykurcz i zgrubienia palców.
- Trudności w prostowaniu palców.
- Ograniczona mobilność i precyzja chwytu dłoni.
- Obniżenie komfortu życia spowodowane niepełną sprawnością dłoni.
Zgrubienie pod skórą dłoni, ograniczenie wyprostu palców, a z czasem ich trwałe przygięcie – właśnie tak może objawiać się przykurcz Dupuytrena. Schorzenie to rozwija się powoli, jednak jego postęp może znacznie utrudnić codzienne funkcjonowanie. W zależności od stopnia zaawansowania choroby dostępne są różne metody leczenia: od małoinwazyjnej fasciotomii (metoda igłowa) po klasyczną operację chirurgiczną. W klinice Hospittal oferujemy obie procedury, a konkretną metodę dobieramy indywidualnie do potrzeb pacjenta.
Przykurcz Dupuytrena to schorzenie, które prowadzi do stopniowego zgrubienia i skrócenia rozcięgna dłoniowego (pasm tkanki łącznej), co z czasem może uniemożliwić wyprostowanie palców. Przyczyną zmian jest nadmierny i patologiczny rozwój tkanki łącznej, która tworzy twarde i grube pasma. Schorzenie rozwija się stopniowo.
Zarówno fasciotomia (metoda igłowa) z podaniem autogennej tkanki tłuszczowej, jak i zabieg chirurgiczny mają na celu uwolnienie palców od przykurczu i przywrócenie im pełnej mobilności. Metoda igłowa jest sugerowana pacjentom o umiarkowanych dolegliwościach, a operacja chirurgiczna w przypadku zaawansowanego przykurczu.
Zarówno przed operacyjnym leczeniem przykurczu Dupuytrena, jak i przed zabiegiem metodą igłową konieczna jest konsultacja chirurgiczna oraz dokładna ocena funkcji ręki. W procesie kwalifikacji mogą być wykonywane również badania obrazowe oraz laboratoryjne.
W zależności od stopnia zaawansowania problemu specjalista Kliniki Hospittal zaproponuje korzystniejszą metodę leczenia. Obie wykonywane są w trybie ambulatoryjnym, a w dniu ich wykonania warto zadbać o wygodny strój i nawodnienie organizmu.
Zabieg odbywa się w trybie ambulatoryjnym, w znieczuleniu miejscowym i dzieli się na trzy etapy:
Aplikacja autonomicznej tkanki tłuszczowej odgrywa bardzo istotną rolę w zabiegu, poprawiając jego skuteczność i minimalizując ryzyko nawrotu problemu. Tkanka ta działa na kilka sposobów: ogranicza możliwość ponownego zrośnięcia się przeciętej powięzi, ma właściwości regeneracyjne (dzięki obecności komórek macierzystych) oraz przeciwzapalne.
Zabieg odbywa się w trybie ambulatoryjnym w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym. Gdy środek znieczulający zacznie działać, chirurg wykonuje niewielkie nacięcia w obrębie dłoni, przez które usuwa zgrubiałe pasma rozcięgna dłoniowego. Następnie rozprostowuje palce dłoni, sprawdza ich mobilność. Gdy ruchomość palców jest satysfakcjonująca, rana jest zszywana i zabezpieczana opatrunkiem. Po krótkiej obserwacji pacjent może wrócić do domu.
U większości pacjentów efekty są trwałe, a pacjenci odzyskują pełną sprawność dłoni w ciągu kilku tygodni od zabiegu – zwłaszcza przy równoczesnej rehabilitacji.
Oba zabiegi są przeznaczone dla osób ze zdiagnozowanym przykurczem Dupuytrena, u których występuje ograniczenie ruchomości palców lub trudność w codziennym funkcjonowaniu, a leczenie zachowawcze nie przyniosło poprawy. Metoda igłowa jest rekomendowana osobom, które wolą unikać operacji inwazyjnych (na przykład ze względu na istniejące przeciwwskazania) i u których przykurcz ma umiarkowany stopień nasilenia. Zabieg chirurgiczny polecany jest tym, u których schorzenie jest bardzo zaawansowane.
Nie – oba zabiegi wykonywane są w znieczuleniu, dzięki czemu pacjent nie odczuwa bólu w trakcie procedury. Po zabiegu może pojawić się dyskomfort lub ból, a dolegliwości te można bez problemu łagodzić ogólnodostępnymi środkami przeciwbólowymi.
Rezultaty są widoczne od razu po zabiegu – jego celem jest bowiem usunięcie ograniczeń w ruchomości palców i przywrócenie im precyzji. Warto jednak zdawać sobie sprawę z faktu, że tuż po zabiegu poruszanie palcami może być jeszcze niepełne lub powodować dyskomfort. Po pełnym wygojeniu tkanek i w miarę prowadzonej rehabilitacji po kilku tygodniach można będzie obserwować trwałe efekty.
Efekty zabiegu zwykle są trwałe. Nawrót przykurczu może nastąpić, ale zwykle dzieje się to dopiero po wielu latach.
Indywidualne wskazówki otrzymasz od specjalisty Kliniki Hospittal, który będzie wykonywał zabieg. Do ogólnych zaleceń należą:
W razie potrzeby można skorzystać z porad fizjoterapeuty.
Czas powrotu do pracy zależy od jej charakteru. W przypadku pracy biurowej powrót możliwy jest po 7-10 dniach. Praca fizyczna lub manualna może wymagać dłuższej przerwy – nawet 4-6 tygodni.
Do typowych, przejściowych skutków ubocznych należą: obrzęk, zasinienie, ból dłoni i ograniczona ruchomość palców. Bardzo rzadko występują: infekcje, zaburzenia czucia, bliznowacenie lub nawrót przykurczu.